Kobiece rozmowy przy robótkach. Szydełka śmigają, herbatki dopijają. I rozmowy. To działa. Wciąż. Kolejne stulecie.

Mam limit na internet w tygodniu. Tata mi ustawił. Muszę wybierać. A u mnie w telefonie od 22.00 do 6.00 nie ma dostępu do sieci. I jak musiałam sprawdzić rozkład jazdy, to obudziłam tatę – zabrzmiało nie bez satysfakcji nastolatkowej. I nie ma  wyrzutów nad „okropnymi rygorami”, tylko refleksja, nad czym najwięcej się siedzi w sieci. Mądrze. To działa. Wciąż!

W kawiarni mali chłopcy wymieniają się uwagami: wiesz, do mnie nikt nic głupiego nie napisze. Tata ma tak ustawione, że widzi. Mój też. Brzmi to naturalnie i z poczuciem zadowolenia, że ktoś czuwa. To działa. Wciąż!

W pewnym  miejscu zebranie dorosłych,  a obok spotkanie młodzieży. Dziewczyny kręcą się między swoją salką, a ogólnodostępną kuchnią. W pewnym momencie zaglądają do dorosłych i z wdzięcznym uśmiechem zagajają: chciałyśmy zająć chwilę, bo robiłyśmy pierniczki i chcemy państwa poczęstować. Miło. Naprawdę miło. Naturalnie i z wdziękiem. To działa. Wciąż!

Rodzicu, jeśli chcesz. Jeśli tylko chcesz. To działa. Wciąż!

23 lata temu, w mroźny grudniowy wieczór siadłam na granatowej wykładzinie, rozejrzałam się po pokoju i pomyślałam: jestem u siebie. Wszystko było już na swoim miejscu, łącznie z porcelaną Rosenthala przywiezioną pociągiem w plecaku ze stelażem w pewien śnieżny dzień – oj, było ślisko. Tę porcelanę podawałam w okresie okołoświątecznym na tacy stawianej na wykładzinie, gdzie graliśmy w Scotland Yard pod choinką, bo nie miałam w pokoju odpowiedniego stołu.

Dziś stołów nie brakuje, porcelana przetrwała, wykładzina się zmieniła, mrozu za oknami nie czuć, a ja wciąż mam w sercu tę samą wdzięczność za swoje miejsce na świecie. Jestem szczęściarą, bo nie było jednego dnia w moim życiu, aby to miejsce nie było dla mnie ważne. Mieszkanie, w którym się wychowałam, bardzo lubiłam – wysokie sufity i parkiety, ach! Ale tu, gdzie jestem teraz, było zawsze nasze miejsce na ziemi.

To, co widzę z okien; to, że mam gdzie przechowywać wszystko, co dla mnie ważne; to, że w tym miejscu pojawiają się kolejne bliskie osoby – wszystko, co z tym miejscem się wiąże, zawdzięczam komuś! Czyjejś odwadze, determinacji i przekonaniu, że nie zawsze trzeba robić w życiu to, co innym wydawałoby się łatwiejsze. Że istnieje coś takiego, jak serdeczna powinność. Że można mieć z tego ogromną radość, dokładając swoją, nawet małą cegiełkę, do budowania ciągu dalszego wspólnej historii, także w wymiarze materialnym.

U siebie, to znaczy dla mnie, że tu i teraz korzystam z tego, co jest i robię wszystko, by kiedyś, ale też tu, mógł z tego korzystać ktoś inny. By w jego sercu pojawiła się wdzięczność, wciąż do tej samej, pierwszej osoby, bez której nie byłoby nas tu. I żeby ten ktoś dokładał swoje cegiełki, a stare, które trzeba, wymieniał i myślał o tym, co wspólne. I co jest nam powierzone.

Dziś św. Ambrożego, który powiedział kiedyś: „Zbyt często czyste sumienie jest tylko rezultatem marnej pamięci”. Ups! W tym miejscu mogę skończyć wpis, prawda?

Ale nie. nie, nic z tych rzeczy. Ambroży to patron pszczelarzy – kto chce, może sobie poczytać, dlaczego i jeszcze coś: nie, ambrozja to nie ten trop.

Ule to jeden z tych pomysłów, których realizacja jeszcze przede mną. Zwłaszcza, gdy odkryłam, że pszczelarstwem zajmował się mój pradziadek, dzięki któremu co roku ścigam się z ptakami, by zjeść sprowadzone przez niego do ogrodu winogrona (dobra, z reguły przegrywam, bo one wstają wcześniej w ten dzień, gdy owoce są już wystarczająco słodkie. Przyznam szczerze – one w ogóle zaczynają dzień o wiele wcześniej niż ja. Ale próbuję, to się liczy!)

Bardzo lubię obserwować pszczoły i trzmiele . Gdy zbieram płatki róży na konfiturę, czekam aż zrobią swoją robotę i wtedy obrywam kwiaty. Stać pod lipą albo tamaryszkiem w czerwcowy dzień i słuchać bzyczenia i buczenia – świetne to, warto spróbować.

Marzą mi się te ule, ale smutno mi, gdy widzę w okolicy ludzi niby ekologicznie uświadomionych ( pompy ciepła, fotowoltaiki i zbiorniki na deszczówkę „w obejściu”, naprawdę!), pryskających bukszpany lub czyszczących z chwastów szpary w pozbrukowym chodniku przy pomocy ostrej chemii w słoneczny dzień przed – lub popołudniową porą. Przykro mi, gdy na tarasie albo podłodze w kuchni widzę słaniające się zatrute pszczółki.  A przecież wystarczy wstać wcześnie rano lub poczekać do wieczora i wtedy działać.

Ale nie, ten wpis nie może się skończyć smutno.

Pszczoły kojarzą mi się z chrztem. Bardzo konkretne pszczoły z bardzo konkretnym chrztem. Chrzest był jednej z moich sióstr, a ja w wieczór przed nim czytałam sobie o pszczółce Mai. Tak, już w roku 1912 ukazała się książka Waldemara Bonselsa z opowiadaniami o pszczelich przygodach. Ja czytałam pożyczone od kuzynki polskie wydanie z 1961 – pamiętam, że okładka była czerwona, a historie zupełnie inne niż w filmie animowanym. W każdym razie Maja nie wrzeszczała w książce tak, że aż było jej widać migdałki. Z tego, co pamiętam, więcej tam było realiów ze świata owadów.

A to, co mi się bardzo podoba w realiach pszczelego świata, to sposób spędzania zimy. Pszczoły nie śpią jak misie. Ich główne zajęcie to dogrzać ul. Wiedzieliście, że w ulu utrzymują temperaturę 20 stopni? Tworzą z siebie specjalną kulę, w której jest niezły ruch. Kto się ogrzeje, wyłazi lub wylatuje na brzeg kuli, by w jego miejscu mógł się ogrzać ktoś inny. I tak w kółko.

I wyczytałam ciekawostkę: sierpniowe i wrześniowe pszczoły żyją dłużej – aż do wiosny.

Pszczoły w zimowym ulu potrzebują siebie, żeby nie stracić tego, co najważniejsze. Każda na tym korzysta. Na dziś tyle.

Święty Mikołaj przychodzi do tego, kto w niego wierzy – zdanie proste i prawdziwe. Można sobie posiedzieć i pomyśleć, co to dla mnie znaczy dziś, a co znaczyło kiedyś; popijając gorącą czekoladę,  jedząc drożdżową bułeczkę (brioszkę) i mandarynki. Taki posiłek to miły zwyczaj, który przywiozłam z Francji – tak się tam celebruje wieczór świętego Mikołaja.

Kim jest święty Mikołaj? Dobre pytanie!

Otóż niewątpliwie na początku był biskup Miry, pochowany w Bari i to on przychodzi do części świata chrześcijańskiego – łącząc ten zachodni  ze wschodnim. A we wszystkich zakątkach świata pojawia się postać, która odbyła daleką podróż: najpierw z Holandii do USA, tam zyskała nowy wizerunek, a potem osiadła sobie spokojnie na północy i zaprzyjaźniła się z reniferami.

Pytanie o świętego Mikołaja jest trochę pytaniem o to, co jest dla nas ważne.  Jedni wybiorą postać historyczną troszczącą się o innych, a inni postać z krainy elfów spełniającą wszystkie marzenia. I tak jest dobrze. Każdy ma prawo do własnego wyboru i do wędrówki za tym, co serce mu podpowiada.

Jeśli chcecie wiedzieć więcej o tradycjach obdarowywania się w grudniowy czas i  o stosunkowo krótkiej historii Rovanieni, warto zajrzeć w internetowe przestrzenie, dokąd się teraz udam, bo niektóre wątki bardzo mnie intrygują. A jeśli lubicie papierowe książki, to sięgnijcie do książki Tolkiena  „Listy od św. Mikołaja” – to wyraz miłości taty do swoich dzieci, choć może trochę Was zaskoczy, bo to ten Mikołaj z anglosaskiej tradycji, któremu psoci się niegrzeczny biały niedźwiedź.

Dziś taki miły wieczór, pełen szeleszczących papierków, odwijanych wstążeczek, cukierków, a w niektórych rodzinach czas zdobywania sprawności pucybuta. O przyczynie będzie jutro, a dziś o prezentach.

„Nie wiem, co im kupić, wszystko mają” albo „nie wiem, co chciałbym dostać, niczego nie potrzebuję” – ani jedno, ani drugie zdanie nie jest do końca prawdziwe, choć pozornie się tak wydaje albo ktoś tak odczuwa. I można się umówić, że prezentów nie ma.

A jeśli prezent jest? Czy może być nietrafiony? Czy może rozczarować?

Otóż myślę, że rozczarować może, ale ostatecznie nie jest nietrafiony. Dziwne? Już tłumaczę.

Pomijając różne odwdzięczania się za coś, za którymi nie przepadam, i prezenty z urzędu – firmowe, oficjalne itp., prezenty są wyrazem czyjejś sympatii, prawda? Prezent coś nam ma powiedzieć. Zawsze to, że obdarowujący życzy nam dobrze.

Jeśli prezent spełnia moje marzenie, to znaczy, że ktoś się wsłuchuje w to, co mi w duszy gra; wie, że to coś mnie wzbogaci na ważnym dla mnie polu i jest to dla mnie dobre.

Jeśli prezent spełnia jakąś potrzebę, jest wyrazem troski o mnie.

Jeśli prezent jest praktyczny, to znaczy, że ktoś pomyślał, żeby ułatwić mi codzienne życie i dzieli się jakimś sprawdzonym patentem.

Jeśli prezent jest kompletnie niepraktyczny, jest wyrazem zachęcenia mnie do większego luzu i nietraktowania wszystkiego zbyt serio.

Prezent – niespodzianka to zaproszenia do otwarcia się na coś nowego, na co sama bym nie wpadła.

A z drugiej strony:

Mogę spełnić czyjeś marzenie, ale nie wbrew sobie, a zwłaszcza jeśli nie jestem przekonana, że niesie ze sobą dobro.

Zanim zabiorę się za prezenty, muszę pomyśleć o mojej motywacji do robienia ich dla konkretnych osób.

Tyle na dziś, bo trzeba jeszcze buty wypastować.