Żeby zrobić wielki porządek, trzeba najpierw zrobić wielki bałagan. Prawda czy fałsz?
Fałsz- powie ktoś, żeby zrobić porządek, trzeba mieć bałagan. Hmmm, byli już tacy, co tak mówili.
A może, żeby zrobić porządek, trzeba dostrzec bałagan? Otóż to, otóż to.
Dostrzeżony bałagan zaczyna przeszkadzać, pojawia się pomysł zrobienia z tym „czegoś”. A pomysł, jak wiadomo, musi dojrzewać. A decyzja się odwleka i odwleka, jutro, no jutro już na pewno, nie, no jutro już na bank. Prokrastynacja czy jakoś tak na to uczenie mówią.
I wreszcie dzieje się to „coś”, najczęściej spada na głowę i nabija guza, a wtedy dość tego, nie jutro, dzisiaj!
No i tu pojawia się odpowiedź na początkowe pytanie. Jak się tak naprawdę ma bałagan, który się wreszcie dostrzeże, to niezależnie od liczby guzów, sińców, ran kłutych i ciętych, trzeba się zdobyć na wysiłek zrobienia na moment jeszcze większego bałaganu. Niech się opozycja nie chowa po kątach- wywala się na sam środek i zaczyna przez te hałdy przekopywać, ile by ich nie było.
Początkowo prawdopodobnie ogarnia neoficki zapał. Się zrobi i będzie pięknie. No będzie. W którymś momencie przychodzi zmęczenie- jeszcze tyle tego, może by tak do kartonu i pod łóżko, wróci się do sprawy później, kiedyś. Dobra, można na później, ale nie chowamy pod łóżko, bo pewnie szybko tam się nie zajrzy. Zostawić na środku, żeby pamiętać, przerwa jest potrzebna- ile można, ale niech leży, żeby wrócić na pewno.
Że to trwa? Że plecy bolą, skóra na dłoniach szorstka od kurzu ? Że już dość i kto w ogóle miał taki głupi pomysł? Ale przecież … ma być pięknie.
I w końcu jest- udało się opanować bałagan, pozaglądać we wszystkie zakątki, poukładać na nowo i znaleźć w tym wszystkim sens. Jest pięknie! Ale… bałagan powróci, z pośpiechu, niecierpliwości, tak po prostu… I nie ma na niego innej rady jak ta, by zabrać się za wielkie porządki, robiąc wielki bałagan, gdy się swój bałagan dostrzeże. I tak usque ad mortem ….
