Dziś św. Ambrożego, który powiedział kiedyś: „Zbyt często czyste sumienie jest tylko rezultatem marnej pamięci”. Ups! W tym miejscu mogę skończyć wpis, prawda?

Ale nie. nie, nic z tych rzeczy. Ambroży to patron pszczelarzy – kto chce, może sobie poczytać, dlaczego i jeszcze coś: nie, ambrozja to nie ten trop.

Ule to jeden z tych pomysłów, których realizacja jeszcze przede mną. Zwłaszcza, gdy odkryłam, że pszczelarstwem zajmował się mój pradziadek, dzięki któremu co roku ścigam się z ptakami, by zjeść sprowadzone przez niego do ogrodu winogrona (dobra, z reguły przegrywam, bo one wstają wcześniej w ten dzień, gdy owoce są już wystarczająco słodkie. Przyznam szczerze – one w ogóle zaczynają dzień o wiele wcześniej niż ja. Ale próbuję, to się liczy!)

Bardzo lubię obserwować pszczoły i trzmiele . Gdy zbieram płatki róży na konfiturę, czekam aż zrobią swoją robotę i wtedy obrywam kwiaty. Stać pod lipą albo tamaryszkiem w czerwcowy dzień i słuchać bzyczenia i buczenia – świetne to, warto spróbować.

Marzą mi się te ule, ale smutno mi, gdy widzę w okolicy ludzi niby ekologicznie uświadomionych ( pompy ciepła, fotowoltaiki i zbiorniki na deszczówkę „w obejściu”, naprawdę!), pryskających bukszpany lub czyszczących z chwastów szpary w pozbrukowym chodniku przy pomocy ostrej chemii w słoneczny dzień przed – lub popołudniową porą. Przykro mi, gdy na tarasie albo podłodze w kuchni widzę słaniające się zatrute pszczółki.  A przecież wystarczy wstać wcześnie rano lub poczekać do wieczora i wtedy działać.

Ale nie, ten wpis nie może się skończyć smutno.

Pszczoły kojarzą mi się z chrztem. Bardzo konkretne pszczoły z bardzo konkretnym chrztem. Chrzest był jednej z moich sióstr, a ja w wieczór przed nim czytałam sobie o pszczółce Mai. Tak, już w roku 1912 ukazała się książka Waldemara Bonselsa z opowiadaniami o pszczelich przygodach. Ja czytałam pożyczone od kuzynki polskie wydanie z 1961 – pamiętam, że okładka była czerwona, a historie zupełnie inne niż w filmie animowanym. W każdym razie Maja nie wrzeszczała w książce tak, że aż było jej widać migdałki. Z tego, co pamiętam, więcej tam było realiów ze świata owadów.

A to, co mi się bardzo podoba w realiach pszczelego świata, to sposób spędzania zimy. Pszczoły nie śpią jak misie. Ich główne zajęcie to dogrzać ul. Wiedzieliście, że w ulu utrzymują temperaturę 20 stopni? Tworzą z siebie specjalną kulę, w której jest niezły ruch. Kto się ogrzeje, wyłazi lub wylatuje na brzeg kuli, by w jego miejscu mógł się ogrzać ktoś inny. I tak w kółko.

I wyczytałam ciekawostkę: sierpniowe i wrześniowe pszczoły żyją dłużej – aż do wiosny.

Pszczoły w zimowym ulu potrzebują siebie, żeby nie stracić tego, co najważniejsze. Każda na tym korzysta. Na dziś tyle.

Święty Mikołaj przychodzi do tego, kto w niego wierzy – zdanie proste i prawdziwe. Można sobie posiedzieć i pomyśleć, co to dla mnie znaczy dziś, a co znaczyło kiedyś; popijając gorącą czekoladę,  jedząc drożdżową bułeczkę (brioszkę) i mandarynki. Taki posiłek to miły zwyczaj, który przywiozłam z Francji – tak się tam celebruje wieczór świętego Mikołaja.

Kim jest święty Mikołaj? Dobre pytanie!

Otóż niewątpliwie na początku był biskup Miry, pochowany w Bari i to on przychodzi do części świata chrześcijańskiego – łącząc ten zachodni  ze wschodnim. A we wszystkich zakątkach świata pojawia się postać, która odbyła daleką podróż: najpierw z Holandii do USA, tam zyskała nowy wizerunek, a potem osiadła sobie spokojnie na północy i zaprzyjaźniła się z reniferami.

Pytanie o świętego Mikołaja jest trochę pytaniem o to, co jest dla nas ważne.  Jedni wybiorą postać historyczną troszczącą się o innych, a inni postać z krainy elfów spełniającą wszystkie marzenia. I tak jest dobrze. Każdy ma prawo do własnego wyboru i do wędrówki za tym, co serce mu podpowiada.

Jeśli chcecie wiedzieć więcej o tradycjach obdarowywania się w grudniowy czas i  o stosunkowo krótkiej historii Rovanieni, warto zajrzeć w internetowe przestrzenie, dokąd się teraz udam, bo niektóre wątki bardzo mnie intrygują. A jeśli lubicie papierowe książki, to sięgnijcie do książki Tolkiena  „Listy od św. Mikołaja” – to wyraz miłości taty do swoich dzieci, choć może trochę Was zaskoczy, bo to ten Mikołaj z anglosaskiej tradycji, któremu psoci się niegrzeczny biały niedźwiedź.

Dziś taki miły wieczór, pełen szeleszczących papierków, odwijanych wstążeczek, cukierków, a w niektórych rodzinach czas zdobywania sprawności pucybuta. O przyczynie będzie jutro, a dziś o prezentach.

„Nie wiem, co im kupić, wszystko mają” albo „nie wiem, co chciałbym dostać, niczego nie potrzebuję” – ani jedno, ani drugie zdanie nie jest do końca prawdziwe, choć pozornie się tak wydaje albo ktoś tak odczuwa. I można się umówić, że prezentów nie ma.

A jeśli prezent jest? Czy może być nietrafiony? Czy może rozczarować?

Otóż myślę, że rozczarować może, ale ostatecznie nie jest nietrafiony. Dziwne? Już tłumaczę.

Pomijając różne odwdzięczania się za coś, za którymi nie przepadam, i prezenty z urzędu – firmowe, oficjalne itp., prezenty są wyrazem czyjejś sympatii, prawda? Prezent coś nam ma powiedzieć. Zawsze to, że obdarowujący życzy nam dobrze.

Jeśli prezent spełnia moje marzenie, to znaczy, że ktoś się wsłuchuje w to, co mi w duszy gra; wie, że to coś mnie wzbogaci na ważnym dla mnie polu i jest to dla mnie dobre.

Jeśli prezent spełnia jakąś potrzebę, jest wyrazem troski o mnie.

Jeśli prezent jest praktyczny, to znaczy, że ktoś pomyślał, żeby ułatwić mi codzienne życie i dzieli się jakimś sprawdzonym patentem.

Jeśli prezent jest kompletnie niepraktyczny, jest wyrazem zachęcenia mnie do większego luzu i nietraktowania wszystkiego zbyt serio.

Prezent – niespodzianka to zaproszenia do otwarcia się na coś nowego, na co sama bym nie wpadła.

A z drugiej strony:

Mogę spełnić czyjeś marzenie, ale nie wbrew sobie, a zwłaszcza jeśli nie jestem przekonana, że niesie ze sobą dobro.

Zanim zabiorę się za prezenty, muszę pomyśleć o mojej motywacji do robienia ich dla konkretnych osób.

Tyle na dziś, bo trzeba jeszcze buty wypastować.