Coś mi się mocno wydaje, że zwierzęta pojawiają się w naszym życiu wtedy, gdy jesteśmy na nie gotowi. A zatem zwierzęta też? Jak wszystko inne ? Się pojawia lub nie, dlatego niektóre zwierzęta się nie pojawią, bo przenigdy nie będę gotowa na węża lub szczura. Brrr.

Ale tak w ogóle po co te zwierzęta? Taka gęś np. Ja pytam uprzejmie, kiedy będzie z niej pieczyste? No… nigdy … To za przeproszeniem, po co ona jest trzymana? Bo… jest sympatycznym zwierzęciem- wystarczy poczytać Konrada Lorenza, by już nigdy o nikim nie powiedzieć „głupia gęś”. a gęś jest przemiła w dotyku i ma niesamowicie niebieskie oczy. Zastępuje kosiarkę- jest dość staranna w skubaniu, acz wybredna, a za dokarmianie odwdzięcza się jajkami idealnymi do pieczenia i na wydmuszki. Gęś jednego z domowników nie lubi- syczy na kicię aż strach. Ale nie dla kici- ta zachowuje się, jakby jej najbliższą krewną była puma- sto pociech. W towarzystwie kici dwa psy- jeden chciałby się z nią bez przerwy bawić i trochę ucierpiały na tym kwiatowe grządki, bo jak kicia w kwiaty smyk, to pies zapomina, że przez prawie osiem lat swojego życia po zagonkach nie chodził. Sunia dla odmiany jest kociną mamką, wcześniej troszczyła się o królika, ale przez kratki tylko w nos go można polizać, a kicię da się wypielęgnować całą. A królik? Królik fuka i szaleje z radości, gdy dostaje króliczego dropsa. Jest jeszcze bojowy kogut i jego kury. I dzika kotka z kociątkiem, które wychyla łepek, gdy zza murka zobaczy przyglądającą mu się małą dziewczynkę i ma ochotę podbiec do ogrodowego węża w trakcie podlewania. Zwierzyniec …

Najprzyjemniej jest usiąść sobie i obserwować cichutko- pies na pewno przybiegnie pierwszy i ułoży się u stóp, od czasu do czasu spoglądając w górę, czy wszystko w porządku. Kicia przejdzie jakby od niechcenia, może wskoczy na kolana, może zajrzy do kubka, a może przebiegnie obok w pogoni za gęsim piórem. Królik złapie miskę w zęby i trzaśnie nią o dno klatki, jeśli zapomnisz, że powinien coś zjeść. Gęś przekrzywi zabawnie łepek, poskubie trawę tuż przy tobie, a potem poczłapie pluskać się w wanience. Dzika kotka przysiądzie w bezpiecznej odległości, wciąż wahająca się, ale pewna swojej miseczki. Co jakiś czas z kurnika odezwie się donośne gdakanie- będzie kogel- mogel!

Ametyst na nóżkach ( taki telewizor) przyciągał historyjkami i piosenkami- wśród nich ta o jeżyku, który śpiewał „To futerko jest lepsze, to futerko mieć wolę, bo igiełki mocniejsze chronią mnie. Kolejne pokolenie recytowało:” na ulicy leży jeżyk, będzie płaski jak talerzyk”- fragment rymowanki  dla przyszłych kierowców. I jeszcze były jeże prawdziwe- jeden uratowany w czasie wielkiej nocnej wyprawy, bo wpadł do dołu na śmieci, a drugi przyniesiony w metalowej misce do domu, postawiony na stole strasznie się trząsł- jak się okazało nie ze strachu, ale za sprawą ogromnego stada pcheł między igiełkami.  Ten widok raz na zawsze zakończył marzenie o własnym jeżu, rozbudzone lekturą książki Ewy Szelburg- Zarembiny „Przez różową szybkę”. No i  okazało się, że jeżowi nie da się nabić jabłka na igiełki- taki obrazek możliwy tylko na kalkomaniach zdobiących rower „Olimpia”- przejażdżka nim wysoce była ceniona w gronie „współwakacjujących”.

No dobrze, a bajka jest taka:

Był sobie jeżyk, który chciał się pozbyć igiełek.Uważał, że niektórzy się go przez te igiełki boją i że taki najeżony nie jest ładny. Miał już tych igiełek stroszących się nie wiadomo po co powyżej uszu, bo przecież nawet jabłka się na nie nabić nie dało. Więc po co one? Jak je poskładać, żeby leżały grzecznie na grzbiecie i nie odstraszały kompanów do zabawy? A może trzeba je powyrywać? Oj, to by chyba bolało, ale jeżyk naprawdę miał dość.  Podpytywał o  igły tych, do których miał zaufanie. I kiedyś usłyszał opowieść o innym jeżu, który nastawiając igiełki dla własnej ochrony, uratował też jakieś małe zwierzątko, to chyba była myszka, przed trafieniem na czyjś obiad. A na koniec takie pytanie : ” jeżyku, ale gdybyś pozbył się igiełek, czy byłbyś nadal  sobą?”  Zgadnijcie sami, czy jeżyk pogodził się ze swoją kolczastością.