Dziś taki miły wieczór, pełen szeleszczących papierków, odwijanych wstążeczek, cukierków, a w niektórych rodzinach czas zdobywania sprawności pucybuta. O przyczynie będzie jutro, a dziś o prezentach.

„Nie wiem, co im kupić, wszystko mają” albo „nie wiem, co chciałbym dostać, niczego nie potrzebuję” – ani jedno, ani drugie zdanie nie jest do końca prawdziwe, choć pozornie się tak wydaje albo ktoś tak odczuwa. I można się umówić, że prezentów nie ma.

A jeśli prezent jest? Czy może być nietrafiony? Czy może rozczarować?

Otóż myślę, że rozczarować może, ale ostatecznie nie jest nietrafiony. Dziwne? Już tłumaczę.

Pomijając różne odwdzięczania się za coś, za którymi nie przepadam, i prezenty z urzędu – firmowe, oficjalne itp., prezenty są wyrazem czyjejś sympatii, prawda? Prezent coś nam ma powiedzieć. Zawsze to, że obdarowujący życzy nam dobrze.

Jeśli prezent spełnia moje marzenie, to znaczy, że ktoś się wsłuchuje w to, co mi w duszy gra; wie, że to coś mnie wzbogaci na ważnym dla mnie polu i jest to dla mnie dobre.

Jeśli prezent spełnia jakąś potrzebę, jest wyrazem troski o mnie.

Jeśli prezent jest praktyczny, to znaczy, że ktoś pomyślał, żeby ułatwić mi codzienne życie i dzieli się jakimś sprawdzonym patentem.

Jeśli prezent jest kompletnie niepraktyczny, jest wyrazem zachęcenia mnie do większego luzu i nietraktowania wszystkiego zbyt serio.

Prezent – niespodzianka to zaproszenia do otwarcia się na coś nowego, na co sama bym nie wpadła.

A z drugiej strony:

Mogę spełnić czyjeś marzenie, ale nie wbrew sobie, a zwłaszcza jeśli nie jestem przekonana, że niesie ze sobą dobro.

Zanim zabiorę się za prezenty, muszę pomyśleć o mojej motywacji do robienia ich dla konkretnych osób.

Tyle na dziś, bo trzeba jeszcze buty wypastować.

Gdy w połowie listopada zobaczyłam przed jedną z galerii handlowych wielką, ustrojoną choinkę, pomyślałam sobie: tak, świat znowu się spieszy. Świat chce mieć świąteczną atmosferę.  Natychmiast. Hmmm, no tak, ale właściwie dlaczego już, dlaczego ten świat teraz stawia choinkę, aby zaraz po 25 grudnia się jej pozbyć, zamiast dalej świętować? Od razu pomyślałam sobie, że to jest problem świata, nie mój. Może lepiej opowiem światu, dlaczego czekam i jakie to jest dobre doświadczenie?

Lubię czekać. Na różne rzeczy, z wyjątkiem pociągów spóźnionych 80 minut, gdy to ktoś na mnie czeka. Lubię czekać, bo towarzyszy temu taki dreszczyk, jak to będzie, co się wydarzy. Lubię czekać i przygotowywać – jeszcze to, jeszcze tamto, a może tak?

Czasami nawet odsuwam moment otwarcia przesyłki czy zajrzenia do nowej książki, bo to czekanie na coś nowego jest naprawdę przyjemne. To poczucie, że oto wszystko przede mną.

I nawet w życiu, którego połowa już na pewno za mną, wciąż lubię wypatrywać, co nowego przyniesie czas.

I bardzo, bardzo lubię adwent. Ta pierwsza świeca, która będzie się paliła najdłużej i towarzyszyła od początku różnym pomysłom, wyzwaniom i zadaniom. Ta wędrówka krok po kroku, zgodnie z tradycją, gdy każdy kolejny adwent dokłada się do wszystkich poprzednich i przypominają się zapachy, obrazy, skojarzenia, a przede wszystkim kochani ludzie, którzy już wszystkie adwenty mają za sobą.

Adwentowe czekanie ma sens. Jak każde czekanie przed świętowaniem. Jeśli wstawię świąteczną ozdobę w sam środek adwentowego zamieszania, w odpowiednim czasie już mi ona spowszednieje. A przecież to, co świąteczne nie może być powszednie. Kiedy byłam mała, niektóre ciasta pojawiały się w cukierniach tylko w odpowiednich świątecznych kontekstach – dziś np. rogal marciński stał się tak banalny, że przestał mi smakować.

A ponieważ bardzo nie chcę, żeby istota Świąt mi spowszedniała, lubię czekać. Za to potem świętuję, ile w kalendarzu napisane! Kolędy do 2 lutego – zgodnie z polską tradycją, a choinka nawet do ostatków, bo to przecież tylko dekoracja, niech cieszy i jeszcze przedłuża świąteczny nastrój.

Ty się świecie spiesz, jeśli chcesz, ja sobie poczekam.

Każdy jest dzieckiem swoich rodziców, w każdym jest coś z dziecka, jestem dzieckiem Bożym. Taaaaa, pewnie, każdy by chciał świętować pierwszy czerwca, więc się elegancko podpina pod lody, watę cukrową i takie tam różne drobne przyjemności.

A tak na poważnie, to jak jest z tym dzieckiem we mnie? O właśnie, przede wszystkim poważnie: świat traktuję poważnie, drugiego człowieka traktuję poważnie, sama też chcę być traktowana poważnie. No co, nie mieliście tak? I nie macie? Acha…

Ale poważnie, to nie znaczy bez poczucia humoru. No nie, chichranie się do łez i ciągle z tego samego. np. ostatni mem:autobus, który ma tam, gdzie zwykle numer i trasa, napis: „tramwaj”, a podpis pod obrazkiem: nie będziesz mi mówić, kim jestem. No co spojrzę, to się śmieję.  Nie macie tak, nie? Mhm…

Wciąż znajduję coś, na co patrzę z zachwytem, takim aż do bólu. Jak na wielką choinkę jeszcze ze świeczkami prawdziwymi kiedyś, jak na tę lalkę ze zdjęcia lat temu …dzieści (ona wciąż ma sukienkę z pierwszego dnia, a butki to efekt pierwszych zabaw z szydełkiem, gdy miałam 9-10 lat). Przypomnijcie sobie, co Was ostatnio zachwyciło- jest! jest dziecko w Was!

Pokerowa twarz to nie jest specjalność dziecka- w oczach widać wszystko. Choć dziecko potrafiło być powściągliwe, ale te oczy, te oczy. Łatwo się rozmawia, gdy nie widzisz w oczach, o co chodzi?

Są takie dni, gdy w serduchu podskakuje jakiś mały ptaszek, gdy trzeba przeskoczyć przez kałużę, coś się do siebie głośno powie albo zaśpiewa ( ups!) na środku ulicy i uświadamiasz sobie, że to było nie tylko w Twojej głowie, gdy napotkasz zdziwione spojrzenie przechodnia z przeciwka. Dobrze, że to nie Twój student albo kontrahent.

Chlebek z masłem i ogórkiem małosolnym albo z masłem i truskawkami- mmmmm, wracają wszystkie wakacyjne wspomnienia.

Lektury dla najmłodszych czytane pod pretekstami rodzinnymi i zawodowymi, taaaaaa, jasne.

i to wszystko prawda, i jeszcze więcej mogłabym wymieniać, ale dziś uświadomiłam sobie, gdzie tak naprawdę jestem i chcę być dzieckiem do końca, do ostatniego oddechu, a to wcale nie jest takie oczywiste, choć takie się wydaje. Tu tkwi wielki sekret:

Zawsze, zawsze, zawsze, gdy coś zbroję, przekombinuję, popsuję, mam nadzieję, że wciąż mi się uwierzy, że ja naprawdę, ale to naprawdę chcę być grzeczna i że się poprawię. O to chodzi, o tę nadzieję, że znowu będzie mi wybaczone, że jestem ukochanym rojbrem. I że wiadomo, że ja po raz kolejny przewrócę, rozleję, pysknę, popsuję, ale znowu dostanę szansę na naprawę.

Tak, tak, świętuję dzień dziecka ( specjalnie małe litery, bo nie ten mieżdunarodnyj) właśnie dlatego: gdyby nie było Tego, kto zawsze mi wybaczy, gdy o to poproszę, nie zachwycałabym się światem, nie skakała przez te kałuże, nie czytała Makuszyńskiego i Grabowskiego, nie czuła radości, grając z kolejnym pokoleniem maluchów w kolorowe kostki, drabinki, a potem szachy. Nie dbała o zbierane latami akcesoria do domku dla lalek, nie słuchała długogrających płyt zacinających się od zawsze na tych samych piosenkach. Dlaczego? Bo byłabym smutnym dorosłym człowiekiem, który mając świadomość głupot, które w życiu popełnił, nie miałby co z tym zrobić.  Widziałby ciemno, ciemno i nic dobrego w sobie.

Dziecko tak nie ma! Dziecko wie, że czasem robi źle, ale dziecko zawsze wierzy, że może się poprawić. I chce to zrobić, nawet jak mu milion razy nie wyjdzie.

To co , chcesz być dzieckiem?